I dok su mnogi običaji lepi i vredni čuvanja, ipak postoje i oni koji nikada ne smeju ponovo da ožive, a jedan od njih je svakako Snohačenje.

Snohačenje podrazumeva seksualni odnos između svekra i snaje i običaj potiče još iz doba Južnih Slovena.

Čin se upražnjavao uglavnom zbog seksualne nezrelosti ili odsustva sina. Običaj je trajao sve do povlačenja Osmanskog carstva sa naših prostora, te da je iskorenjen tek krajem Drugog svetskog rata. Tvrdi se da je bio rasprostranjen na području Pomoravlja i u Vranju i da je nastao iz „čisto praktičnih razloga“ i prenosio se s kolena na koleno.

Vranjski običaji i verovanja su vezani za običaje gradskog i seoskog stanovništva u periodu pre i posle oslobođenja Vranjskog kraja od Otomanskog carstva. Većina tih običaja se vremenom menjala i gubila, a neki od njih su opstali i do danas. Praktikovali su ih svi slojevi društva, bez obzira na veroispovest i etničku pripadnost.

Snohačenje ili snohačestvo je zabranjen seksualni odnos između svekra odnosno pater familijasa i snaje, koji se javlja zbog sekusalne nezrelosti ili odsutnosti sina.

Običaj je bio rasprostranjen, kako u selima nizinske regije - Pomoravlja, tako i u brdovitim predelima, gde je bilo razvijeno pečalberstvo. U Pomoravlju, običaj se utemeljio ženidbom maloletnog dečaka, još uvek nesposobnog za seksualne odnose, sa odraslom devojkom. U brdovitim pečalberskim regijama, odsutnost muškaraca pečalbara, dovodila je do pojave snohačenja. Snohačenje se u vranjskom području običavalo u starini, s kolena na koleno. I niko snohačenje nije smatrao za uvredu ili greh, pa čak ni kasnije kada sinovi odrastu, jer se običaj obnavljao i primenjivao kod novih generacija.

Ono je našlo mesta i u jednom delu romana „Nečista krv“ Borisava Stankovića.

Priča se kako je u prdelu Pčinje poznati čifčija deda Velja sa svim svojim snahama snohačio. Među tim stanovništvom dešavalo se „silno rađanje dece,“ mada su muževi većeg dela vremena provodila u pečalbi. Stanković dalje piše: „Svi iz jednoga sela kao da su od jednog oca, matere, jedne kuće, a ne iz čitavog kraja.“

Tragovi ritualnog društveno-kolektivnog seksa

Prastari običaj kolektivnog društvenog seksa, obavljan u određenim prilikama i zbivanjima kao ritual. Javljao se kod starih balkanskih naroda, kao i kod Slovena. U vranjskom kraju se javljao kod Srba u seoskim skupinama vranjskog područja. Praktikovao se u patrijahalnim seoskim skupinama vranjske Pčinje. Ono u sebi nosi elemente ritualnog seksa. U vreme svadbenog veselja, dok se u potpunosti nije oblikovao svadbeni ritual, u svadbenoj ekstazi i ritualu, nije se vodilo računa ko je s kime seksualno opštio. To su u stvari bile svadbene bahanalije, u kojima se tražila ljubavna vlast od strane muškaraca, sa najmlađim devojkama.